HaberHiT İş Arama Motoru
İşkur İş İlanları
Kamu Personel Alım İlanları
Karakter boyutu :13 Punto15 Punto17 Punto19 Punto

Her son yeni bir başlangıç

Bir yaprak daha suzuldu sonsuzluğa.
25.12.2015 / 00:00


 Engin sandığı goklerden küçümsediği toprağa. İstemeyerek, zorlayarak, direnerek..Sandı ki ağaçtan düşerse biter herşey, sonu olur toprak onun.Ne bilsin her son yeni bir başlangıçtır.

Hayalleri vardı onun da.En büyük yaprak olacaktı.Ağacı hiç bırakmayıp,hep onunla yaşayacaktı.Düşündü bunları tek tek suzulurken toprağa. Huzunlendi toprağın sogugunda. "Neden" dedi "Çok genç değil miyim bn daha ?" 

Bir bahar sabahiydi, bitti sanirken herşey buldu kendini bir serçenin gagasında. Süzülüyordu rüzgarda ,ağaçtan da yukarılarda. Agactayken girdiğinden fazlaydı bunlar.Peki ama hani sona gelmisti, bitmişti hanı hersey.İşte ilerliyordu sondaki başlangıcına. Hiç sanarken kendini,en kıymetlisi olmuştu serçenin. Değerliydi ki ona emanetti o minik yumurtalar.O ısıtacak, o tutacak, bi nevi o bakacakti. Rüzgar esse perde , güneş gelse gölge olacaktı. Sevindri haline, son degildi hiçbirşey. gün geçti minikleri çatladı yavrular çıktı. Artık daha önemli görevi ,onları koruyacakti. Geçen zamanda gördü sevgiyi, ona duyulan minneti. Gun geldi,sirtina basip da gecti yavrular.Kanat cirpip ,goge uzandilar .

Sandı ki hep böyle gidecek. Onların yuvası olup ,hep kıymete binecek. Olmadığını anladı serçenin vedasında. Kış gelmiş yavrular gitmişti.Son dedi ,işte bu son.. Yitirdi umudunu, kaybetti gucunu, bıraktı kendini esen ruzgara. Esen rüzgar aldı onu,bir sağa savurdu bir sola,attırdı onu bir taşın yamacına. Yağmurlar vurdu yüzüne, karlar ezdi ,fırtınalar parçaladı. Ufalandi, ufalandı,ufalandı.Ve bir sabah acti gozlerini.Uzun zamandır bakmıyordu ki. Güneşin parlak yüzü, sabah ciginin serinliği,havanın mutlulugu.Bir papatya yesermisti üstünde ,kökleriyle sarılmıştı kendine.Bir umut doldu içine o güzelliği görünce.Hayır dedi inkar etti tüm sonları. Anladı sondan çıkan yeni baslangiclari ,yeni umutları.Vazgeçmeyeceğini,yitirmeyecek,bitirmeyecekti.Tıpkı bir insan gibi.Nede olsa benzemez mıydı insan yaprağa.Gün gelip rüzgarda kavrulmasıyla, kırılmasıyla,uzulmesiyle.Ama herşeye rağmen yitirmedigi umuduyla,hayata tutunusuyla,baktığı neşe dolu bakislarla. Bitti sanıp ,yeniden başlamasıyla ve her seferinde yeniden hayata tutulmasıyla..

Bu yazi toplam 3871 defa okundu
Yazarın Diğer Yazıları
 
Künye |

Reklam Verin |

Sitene Haber Ekle |

Bize Ulaşın

  © 2010 KarnetYazilim                             Yazılım ve Tasarım: Haber Sistemi
E-TİCARET SİTELERİ